به نامش

بزرگترین سردرگمی رسیدن به هیچستانی ست که جز فضای خالی سیاه و خاموش چیز دیگری نمی بینی

آرزو داشتن یا نداشتن دیگر چه اهمیتی دارد که می دانی گم گشته می مانی در مسیر تلخ روزگاران تاریک

خواستن یا نخواستن نیز دیگر مهم نیست چرا که هرآنچه می خواهی را نخواهی یافت و هر آنچه نمی خواهی هماره وجود دارد

و تلخی یک استعاره است و استعاره یک فضای روشن خاموش

و مهم این است که باید بگذرانی روزگاران را تا مرگ تو را گرم در آغوش گیرد

و چه تلخ باز نبینی روی زیبای خوشبختی را

که پروردگار تو را گناه کار ببیند و به عدلش تو را مجازات کند که وای به آن لحظه تلخ

که وااسفا کلام هر لحظه خواهد بود که

که نه شیرینی خواب این دنیا وجود داشت که آشفته می شد با کابوس های تلخ

و نه شیرینی بهشتی که وعده دادند به نیکان؛ که ماوراء پرده تاریک تو  آن را می بینی اما چه دور است از دسترست که حمیم آتش تو را می بوید

خاموش خاموش خاموش باشیم شاید در این شبهای قدر خداوند دری از رحمت و حکمت نابش برویمان بگشاید که نیازمند مهرش خواهیم بود همیشه در واقعی ترین لحظات زندگی